چقدر حرف دارم برای نگفتن ، چقدر حرف که بی کلام می ماند و می میرد در

هذیانی مدام از خطوط درهم فاصله ...

و شب که انگار همیشه چینی خوابهای فرو پاشیده ام را به تعبیر تنهایی بند می

 زند

و راه که همیشه بیراه می شود انگار پیش پای من

و دستها که خطوط بی تلاقیشان را تنها به روزگار من مشق می کنند ...

اینهمه اندیشه کنم به دلیل ِ نبودن و اینهمه برسم به نرسیدن انگشتهام تا لمس تاثیر

 آنچه می خواهم بر کاغذهای کاهی و حرفهای واهی...

حالم کسی را درک نمی کند ، شده ام شبیه سوزنبان ایستگاهی که تفکیک رفت و

 آمد را بی جهت فراموش می کند.

روزهای درد به شبهای اگزازپام می رسند و شبهای غلطیدن در رختخواب به روزهای

 ورم کرده توی چشم هام ...

اینک زمان به سراشیبی سالانه مایل و من به بازگشتی رویایی متمایل ، حس پلی

 ست با من ، محکوم به تعلیقی ، که تاریخ به انقضایش نمی رسد .

تکه تکه جدا می کنم خودم را از نفسهای آخر زمین ، در سالی که می گذرد و تنها یاد

 می ماند و یاد می ماند و یاد...

کاش تحویل داده شوم به حالی که فهمیده می شود بی خیال گذشته ای که نمی

 گذرد انگار و آینده ای که نماینده ی نیامده هاست...

.

.

.

کش آمده ام توی نرسیدن به صبح / و سر زده تاریکی / از پرچین خورشید /

معکوس ِ تمام لحظه ها / در کفشهای جفت شده ام / به بند نشسته است /

وا نمی شود این راه / که بازگردانَدَم / به منفی زمان /

باز من / که تحویل داده می شوم / به نگرفتنهای تو!

پ.ن. ۱ : آخرین پست سال است بی دعوتی و در سکوت ته مانده های اسفند...

 روزهایتان نو ، بی بهانه و بی تقویم...

پ.ن. ۲ : از تمام دوستان عزیزم که بی دعوت می مانند پوزش می خواهم و

 سپاسگزار تمام کسانی که بی دعوت می خوانند مرا خواهم بود.

و

من این شعر ها را آرام نوشتم ، تو ولی بلند بخوان!

دانلود کتاب "یک دقیقه سکوت" اثر تازه ی محمد علی حسنلو